യാത്ര

യാത്ര

അസ്ഥിയില്‍ പിടിച്ച പ്രണയത്തെ ജീവനോടെ കുഴിച്ചു മൂടി,വീട്ടില്‍ ഒരു പണിയുമില്ലാതെ ചൊറിയും കുത്തി ഇരിക്കുന്ന കാലം . വീട്ടുകാരുടെ നിരന്തരമുള്ള ഉപദേശങ്ങളും, മറ്റു ചിലരുടെ ഇരുതല മൂര്ച്ചംയുള്ള വാക്കുകളും എന്നെ വല്ലാതെ തളർത്തി ..ആ സമയങ്ങളിലെപ്പോ ആണ് എന്റെഭ യാത്രയുടെ ചിന്തകള്‍ എന്റെം ഉള്ളില്‍ ആദ്യം ഉണ്ടായത്.യാത്ര എന്ന് വച്ചാല്‍ , ഒരു ലക്ഷ്യമില്ലാത്ത എന്നാല്‍ ലക്ഷ്യ ബോധത്തോടെ ഉള്ള ഒരു യാത്ര. അന്ന് ഉണ്ടായ മാനസിക സംഘര്ഷുത്തില്‍ എടുത്ത തീരുമാനമാണ്, കുറച്ചു കാലം എങ്ങോട്ടെങ്കിലും ഒന്ന് മാറി നിക്കുക, ആരോടും പറയാതെ. ഒരു മൂന്നു നാല് കൊല്ലം . അതായിരുന്നു പ്ലാന്‍ ,(ഹ ഹ ഹ )
തല തെറിച്ച ആണ്‍ മക്കളുള്ള ഏതൊരു വീട്ടിലെയും പതിവ് രംഗങ്ങളായിരുന്നു എന്റെ വീട്ടിലും. വീട്ടിലുണ്ടാകുന്ന ഏക സമയം ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന നേരത്തും, പിന്നെ ഒറങ്ങുന്ന നേരത്തും ആണ്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഉമ്മാക് പറയാനുള്ളതെല്ലാം പറയുക ഞാന്‍ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന നേരത്താണ്. ഉമ്മ പറയുന്നതിന് മറുപടി കൊടുക്കണോ, അതോ കഴിക്കുന്നത് നിര്ത്തി എണീറ്റ്‌ പോയാലോ അതോ ഞാന്‍ ചെയ്യുന്ന ജോലിയില്‍ മാത്രം ശ്രദ്ധ കൊടുക്കുക, അതായത് പ്ലേറ്റില്‍ ഉള്ളത് കഴിചു എണീക്കുക എന്നിങ്ങനെ ചിന്തിച്ചു അവസാനം ഞാന്‍ വിശപ്പിനെ മാനിച്ചു മൂന്നാമത്തെ option തെരഞ്ഞെടുത്തു കൊണ്ടിരുന്ന ദിവസങ്ങള്‍ . എല്ലാം കൊണ്ടും സഹി കെട്ടിട്ടാണ് ഇങ്ങനെ ഒരു യാത്രയെ പറ്റി ചിന്തിച്ചത്. പണ്ട് കണ്ട കൊറേ ലാലേട്ടന്‍ സിനിമകളും ഉത്തേജനം ആയി. എങ്ങോട്ട് എന്ന ചോദ്യത്തിന് ആദ്യം ഉത്തരം വന്നതും നിശ്ചയിച്ചതും മുംബൈ തന്നെ...
അങ്ങനെ പിറ്റേന്ന് തന്നെ പോവാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. രാവിലെ പതിവ് പോലെ എണീറ്റ്‌ ചായ കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോ , ഉമ്മയെ വിളിച്ചു എന്റെയ കുറച്ചു ഡ്രസ്സ്‌ ഇസ്തിരി ഇട്ടു തരാന്‍ പറഞ്ഞു. എങ്ങോട്ടാനെന്നുള്ള ഉമ്മയുടെ ചോദ്യത്തിന് ബംഗ്ലൂരിലെക്കെന്നു മറുപടി കൊടുത്തു. “ ഇത്ര പെട്ടെന്ന് എന്ത് പറ്റി ?” ഉമ്മ വീണ്ടും ചോദിച്ചു “ വെറുതെ ഇരുന്നു ബോറടിച്ചു,പിന്നെ ഉള്ള ചോധിയങ്ങല്ല്ക്ക് എല്ലാം അലസം ആയ മറുപടി യും കൊടുത്തു ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ ഉമ്മാക് സലാം പറഞ്ഞു ഇറങ്ങി .. യാത്രക് ഇടയില പലവട്ടം ഉമ്മാന്റെ മുഖം മനസ്സിൽ മിന്നി മാറി .അത് കൊണ്ട് ആകാം പോയ യാത്രകളിൽ എല്ലാം തിരികെ വീട്ടിൽ വന്നത്,  ഇറങ്ങി തിരിച്ചത് മറ്റു പലതും നേടിപ്പിടിക്കാന്‍ ആണെങ്കിലും തിരിച്ചു നടക്കേണ്ടി വന്നു. ഒരു പക്ഷെ തിരിച്ചു വിളിച്ചതായിരിക്കാം. “ ഉമ്മ “ എന്ന രണ്ടക്ഷരം, ഉമ്മയുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ കാന്തവലയം ഭേദിച്ച് പറന്നകലാന്‍ ഇനിയും ഞാന്‍ വളര്നിചു ട്ടില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവിനൊപ്പം പൊക്കിള്കൊ്ടി ബന്ധം ഏത് കത്തി വച്ച് മുറിച്ചാലും മുറിയാത്ത ഒന്നാണെന്ന യാഥാര്ത്യ വും മനസ്സിലാക്കി ഞാന്‍ വീട്ടിലേക്കു തിരിച്ചു പോയി !!!

അവസരം

ഞാന്‍ നിന്നെ അറിയുന്നില്ലെന്ന് തോന്നിയോ…

ഞാന്‍ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചതില്ലെന്ന് തോന്നിയോ…

ഞാന്‍ നിന്നെ വേദനിപ്പ്പിച്ചെന്ന് തോന്നിയോ…

എന്റെ ചുമ്പനങ്ങള്‍ മരവിച്ചതാണെന്ന് തോന്നിയോ…

തുറന്നു പറയുക,

നിനക്ക്‌ പശ്ചാത്തപിക്കാന്‍ ഇനിയൊരവസമില്ല,

പ്രകാശത്തിന്റെ മറുകരയിലേക്ക്‌ ഞാന്‍ യാത്രയാവുകയാണ്‌,

ഇരുട്ടിലെന്നെയറിയാന്‍ ആരുമുണ്ടാകില്ലെന്ന പ്രതീക്ഷയില്‍.

Thoughts............: My Wish List

Thoughts............: My Wish List:                                                 WISHES.. Life  according to me is meant to live not to go behind anything ... so i dec...

ഞാനും എന്റെ പ്രണയവും....

പ്രണയത്തെ കുറിച്ച് പലരും വായ്തോരാതെ പറയുന്നതും എഴുതുന്നതും ഒകെ കാണുമ്പോള് പലപ്പോഴും ഞാനും ആലോചിച്ചതാണ് എന്റെ പ്രണയത്തെ കുറിച്ചും പ്രണയിനിയെ കുറിച്ചും ഏഴുതനം  എന്നു.... അങ്ങനെ ഞാനും ഏഴുതാന്‍ തീരുമാനിച്ചു...... ഏഴുതി തുടങ്ങി, അവസനികുന്നത് ഏപ്പോഴു എന്നു അറിയില്ല, ഒന്നു അറിയാം ഏത്ര ഏഴുതിയാലും അവസനികത ഒന്നു ആണു എന്‍റെ പ്രണയം...! എല്ലാ പ്രണയങ്ങളും മൊട്ടുഇട്ടു വിര്രിയുന്നത്  കലാലയങ്ങളില്‍ വെച്ച് ആണു  എന്‍റെ പ്രണയവും അങ്ങനെ എന്നു ഒക്കെ പറയാം.. ഞാന്‍ പഠിച്ചത്  തിരുവനതപുരതേ ഒരു ചെറിയ കോളേജില്‍ അവിടെ മൂന്ന് വര്ഷം ആര്കുഒക്കയോ വേണ്ടി പഠിച്ചു അല്ല എന്തിനു ഒക്കയോ വേണ്ടി പഠിച്ചു.... ആ കോളേജില്‍ വെച്ച് ആണു ഞാന്‍ ആദിയം ആയി എന്‍റെ പ്രണയിനിയെ കാണുന്നത് , കോളേജ് ഇടവഴിയിലൂടെയ് മഴയും നനഞ്ഞു ഞാന്‍ കൂടുകരും ആയി നടകുമ്പോള്‍  സഹതാപം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകള് ഉള്ള ഒരു തട്ടം ഇട്ട പെണ്കുട്ടി, എനിക്ക് പിന്നാലെ കുടയും പിടിച്ചു നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു,അറിയാതെ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത് സഹതാപം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളിലേക്, ആ കണ്ണുകള്‍ ആണു എന്നെ ആകര്‍ഷിച്ചത് പിന്നെ ആ കാറ്റില്‍ലൂടെ പറന്നു കളിക്കുന്ന തലമുടികളും എന്നെ വല്ലതെ ആകര്‍ഷിച്ചു.... അതു ആയിരിന്നു ആദ്യത്തെ കണ്ടുമുട്ടല്,

പിന്നെ ഒരു പാട് തവണ വീണ്ടു ഞാന്‍ കണ്ടു....! പല തവണ എന്‍റെ കൂടുകരുടെയ് ഇടയില്‍ നിന്ന് കൊണ്ട് ഒളിഞ്ഞും തിരിഞ്ഞും ആ മുഖം ഞാന്‍ കാണാറുണ്ട് , പലതവണ കണ്ട ആമുകം ഏപോഴോക്കയോ എന്‍റെ മനസ്സില്‍ പതിഞ്ഞിരിനു.എന്‍റെ ഹ്രദയം കവര്നിരിനു..... ഒരുപാടു നാളുകളായി ഞാന് ഒന്നുറങ്ങിയിട്ട് മനസ്സില് ഒരു നൊമ്പരം...... നീ എന്നെ എന്റെ സ്നേഹത്തെ നിരസിക്കുമോയെന്നോര്ത്ത്...... ഓര്മ്മകളില് എന്നും നീ ആയിരിന്നു ഇനി പറയാതെ വയ്യ,പറഞ്ഞില്ലങ്ങില്‍ ചിലപ്പോള്‍ നീ എനിക്ക് നഷ്ട്ടം ആകും, പറയാതെ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു പാട് പ്രണയങ്ങള്‍... . ആ കൂട്ടത്തില്‍ തള്ളി ഇടാന്‍ എനിക്ക് ആകില്ല, പറയാന്‍ ഒരുപാട് തവണ സ്രെമിച്ചു പറയാന്‍ കഴിഞ്ഞു ഇല്ല..., അങ്ങനെ ഒരികല്‍ ഒരു സായനത്തില്‍ എന്‍റെ പ്രണയം ഞാന്‍ അവളെ അറിയിച്ചു....! ഇഷ്ട്ടം തോന്നിയ പെണ്ണിനോട് ഇഷ്ട്ടം തുറന്നു പരുമ്പോള്‍ അവളുമാര് ഒരികലും ഇഷ്ട്ടം ആണു എന്നു പറയില്ല,ഇഷ്ട്ടം  അല്ല എന്നായിരിക്കും മറുപടി...., ഇഷ്ട്ടം അല്ല എന്നു ഏതു പെണ്ണു പറഞ്ഞാലും നിങ്ങള്‍ ഉറപിചോനം അവളുമാര് നിന്നെ ഒക്കെ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.... (അനുഭവം ആണേ ഞാന്‍ പറഞ്ഞത് ...!) അങ്ങനെ അവളും എന്‍റെ പ്രണയം നിരസിച്ചു..... അപോഴും ഞാന്‍ കാമുകി മാരെ നഷ്ട്ട പെട്ട കാമുകന്‍ മാരെ പോലെ മുടിഉം താടി ഉം നീട്ടി വളര്‍ത്തി ഒരു സന്യാസി ആയില്ല, കുടിച്ചു ലെവലുകെട്ട ഒരു തറ നിരാശ കാമുകന്റെ ഭാവം ഒന്നും ഇല്ല,തലവെകാന്‍ വണ്ടികിട്ടി ഇല്ല എങ്കില്‍ തീവണ്ടി ഉണ്ടാലോ എന്നു ഒരികലും ചിന്തിച്ചിടും ഇല്ല,

വീണ്ടും മാസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞു എന്‍റെ കോളേജ് ജീവിതം അവസാനിച്ചു, എന്‍റെ പ്രണയിനിയെ രണ്ടു മാസങ്ങള്‍ക് ശേഷം ഞാന്‍ വീണ്ടും കണ്ടു,ഒരു ചാറ്റല്‍ മഴ,ആ ചാറ്റല്‍ മഴക് സവ്ന്തരിയം നല്കാന്‍ ആയിരിക്കും ഒരു ഇളം വെയില്‍, അന്നും ഞാന്‍ കണ്ടത് ആ സഹതാപം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകള്‍ ആയിരിന്നു.ഇളം കാറ്റില്‍ നീന്തി തുടിക്കുന്ന തലമുടികളും.അന്നും ഒന്നും സംസാരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല, ചിരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.എല്ലം ഉള്ളില്‍ ഒതുകി ആ ചാറ്റല്‍ മഴയത് ഞാന്‍ നടന്നു നീങ്ങി.ഇന്ന് എന്‍റെ പ്രണയത്തിനു പനുനീര്‍പൂവിന്റെ സുഗന്തവും,നിഷഗെന്തിയുടെയ്  സവുന്ധരിയവും.കന്നുനീരിന്റെയ് നയിര്‍മല്യവും ഇല്ല,ഇപോഴുഅതിനു എന്‍റെ രക്തത്തിന്റെഉം  ,വിയര്‍പിനെറ്റ് ഉം ഗെന്തം ആണു,ഇന്ന് എന്‍റെ പ്രണയത്തിനു പനുനീര്‍പൂവിന്റെ സുഗന്തവും,നിഷഗെന്തിയുടെയ്  സവുന്ധരിയവും.കന്നുനീരിന്റെയ് നയിര്‍മല്യവും  ഉണ്ട് എല്ലം മനസിലാകാന്‍ അവക് നീണ്ട മാസങ്ങള്‍ വേണ്ടി വന്നു.. ഒടുവില്‍ അവള്‍ അതു സമ്മധിച്ചു,അങ്ങികരിച്ചു,ഒടുവില്‍ ഞാനും എന്‍റെ പ്രണയവും വിജയിച്ചു, അവളുടെ മുനില്‍ എന്‍റെ 

പ്രണയം ഇന്ന് തലയുയര്‍ത്തിനില്കുന്നു....

ഇന്ന് അവള്‍ എന്‍റെ പ്രണയിനി ആണു എന്‍റെ നഗ്നതയിലെക് ആഴുനു ഇറങ്ങി എന്നെ ഇകിളി കൂടിയ എന്‍റെ പ്രണയിനി,എന്‍റെ വേദനയില്‍ അലിഞ്ഞു ചെര്‍ന്നവള്‍ ,ഉറകങ്ങളില്‍ വിരുന്നു എത്തി എന്നെ തഴുകി ഉണര്‍ത്തിയവള്‍ , തണുപ്പ് ഉള്ളഅപോള്‍ പുതപിനടിയില്‍ ആഴുനു ഇറങ്ങുനവള്‍ . ഇന്നും എന്നും എന്നോട് ജീവിക്കാന്‍ ആഗ്രഹികുന്നവല്‍ ഇവള്‍ ഇവള്‍ആണ് എന്‍റെ പ്രണയിനി.....!

(പിന്നെ ഇതു ഏഴുതി തുടങ്ങിയപോഴും ഉണ്ടായിരിന്നു ഒരു ചാറ്റല്‍ മഴ)

ഇതേ മഴതന്നേ ആയിരിന്നു അവളെ എനിക്ക് സമ്മാനിച്ചതും.....!

അതു കൊണ്ട് അവളെ പോലെ എനിക്ക് മഴയോടും പ്രണയം ആണ് അടങ്ങാത്ത പ്രണയം...!

രണ്ടു വര്‍ഷത്തിനു ശേഷം വീണ്ടു ഒരു കാള്‍ ...!

ഏടുത്തു പറയാന്‍ വിധം മേന്മകള്‍ ഒന്നും ഇല്ലാത്ത ഒരു സാധാരണ കാരന്‍ അതു ആണു ഞാന്‍, അല്കുട്ടത്തില്‍ സ്രെധികപെടാന്‍ ഇഷ്ട്ട പെടുന്, അധികം ആരോടും കൂടു കൂടാന്‍ ഇഷ്ട്ടം ഇല്ലാത്ത ഒരു പാവം പയ്യന്‍ അതു ആണു (റിയാസ് ) ഈ ഞാന്‍ താനേ....
എന്നാല്‍ ചിലരോട് ഒക്കെ ഇഷ്ട്ട പെടാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നു...... അങ്ങനെ ചിലരെ ഒക്കെ കിട്ടിഇട്ടും ഉണ്ട് , ബാല്യ കാലം ഒക്കെ എനിക്ക് സമ്മാനിച്ചത്‌  സന്തോഷവും സേഹവും നിറഞ്ഞ ജീവിതം ആയിരിന്,  അതിനു കാരണം പഠിച്ച സ്കൂളിലെ ഫ്രണ്ട്സ് താനേ,ധുകം എന്തു എന്നു അറിഞ്ഞിട് ഇല്ല,കാരണം വേറെ ഒന്നും അല്ല അന്ന് കൂടുകരോട് പിണഗനും അടികൂടാന്‍ ഒന്നും അറിയില്ല.അറിവ് വെച്ച് തുടങ്ങിയ സമയം... പിന്നെ ഒരു പാട് പേരോട് അടിയം കൂടി പിനകങ്ങളും ഉണ്ടായിട് ഉണ്ട് അതു അറിവ് കൂടിയ ടൈം..... പിണകങ്ങള്‍ ചിലപ്പോള്‍ ഒരുദിവസം അല്ലങ്ങില്‍ ഒരു ആഴ്ച ... എന്നാല്‍ കുട്ടി കാലവും കുട്ടിതരങ്ങളും ഒക്കെ മാറി വലിയ കുട്ടി ആയി college പടികള്‍ കയറി തുടങ്ങിയ ടൈം.... കൂടുകരേ ഒരു പാട് കിട്ടിയ സമയം, അവരോടു കളിച്ചു നടന്ന ടൈം.. എന്‍റെ പിഴച്ച നക് വളഞ്ഞ ടൈം,ജീവിതത്തില്‍ ഒരു നല്ല കൂടുകരനേ രണ്ടു വര്ഷം പിരിഞ്ഞു ഇരികേണ്ടി വന്നു.... ഒരു ദിവസവും ഒരു ആഴ്ച ഉം പിണങ്ങി ഇരിക്കുന്ന ഞാന്‍ രണ്ടു വര്ഷം..... ഹമ്മോ ഒര്കനേ വയ്യ.... വിഡ്ഢി താരങ്ങളും മണ്ടത്തരങ്ങളും പറയുന്ന എനിക്കും ഒരു ബുദ്ധി മാനായ കൂടുകരനേ കിട്ടി... സ്നേഹികാനും ഉപധേസികാനും അറിയാവുന്ന ഒരു നല്ല കൂടുകാരന്‍......  അവന്‍ എന്നോട് രണ്ടു വര്ഷം സമസരിച്ചതേ ഇല്ല... ഞാന്‍ സംസാരിക്കാന്‍ സ്രെമിച്ചു മാവുനം ആയിരിന്നു മറുപടി... ഞാന്‍ ധുകിച്ചില്ല കാരണം എന്ന്നു എങ്കിലും മിണ്ടും എന്നു അറിയാം ബട്ട്‌ രണ്ടു വര്ഷം കാതിരികേണ്ടി വരും എന്നു അറിയില്ലയിരിന്നു, ഇപ്പോള്‍ ഒരു കാരിയം കൂടി  അവന്‍ എനിക്ക് മനസിലാകി തന്നു, സ്നേഹികുന്നവരുടെയ് സ്നേഹം പിടിച്ചു വാങ്ങാന്‍ ജീവിതകാലം കാത്തിരുന്നാലും മടിപു തോന്നുക ഇല്ല എന്നു.... ജീവിതത്തില്‍ അവന്‍ രണ്ടു വര്ഷം കൊണ്ട് എനിക്ക് തന്ന ഉപദേശം അതു വളരെ വലുതായിരിനു.....!

കോളേജ് ലൈഫ് കഴിഞ്ഞു കോളേജ് പടികള്‍ ഇറങ്ങും മുന്‍പേ എല്ലാവരോടും യാത്ര പറയാന്‍ തുടങ്ങി അപോഴും ഒരാള് ബാകി
മൂന്ന്  വര്ഷത്തിനു മുന്പുള്ള ഒരു "BCA" ബാച്ചിലെ ഏറ്റവും പാവമായ, നിഷ്കളങ്കനായ കുട്ടി ...   "akil prem" ഇത് ആണു താരം----->
എന്‍റെ മിത്രം എന്‍റെ ശത്രു ...!
തമാശകള്‍ പറഞ്ഞും,അടികൂടിയം
ജീവിതം അസ്വതിച്ച ഒരു ലൈഫ് കഴിയാറായി... എല്ലവരെഉമ് പിരിയാര് ആയി അപോഴും അവനോടു എനിക്ക് ഒന്നും പറയാന്‍ കഴിഞ്ഞില, ചിരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല, താമഷികാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല, നശിച്ച രണ്ടു വര്ഷം....! ഒന്നും പറയാതെ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഒന്ന് ചിരികതേ, അവനോടു മാവുനതിന്റെ ഭാഷയില്‍ യാത്ര പറഞ്ഞു....! ആരും അതു കേടില്ല ആരും അതു കണ്ടതും ഇല്ല......!
ഞാനും ഒരു ആത്മാവ് ആണു ജീവന്‍ ഉള്ള ശരിരത്തിലെ മരണം കവര്‍ന് ഏടുകത ആത്മാവ് ..
എന്‍റെ ദേഹവും എന്‍റെ മനസും എന്നും ക്ലാസ്സ്‌ റൂം ആയിരിന്നു കൂടുകാര്‍ ആയിരിന്നു എല്ലം നഷ്ട്ട പെട്ട ഞാന്‍ ആരോടും മിണ്ടാതെ പടികള്‍ ഇറങ്ങി.... ഇനി ഒരികലും കയറാത്ത ആ പടികള്‍ ...! ജീവിതത്തില്‍ ആധിയം ആയി നഷ്ടങ്ങള്‍ സംഭവിച്ചു തുടങ്ങി ഒന്ന് അല്ല, ഒരുപാട്, "akil prem" എന്നാ കൂടുകരനേ, ഒരു കോളേജ് നേ, കൂടെ പഠിച്ച കൂടുകരേ അങ്ങനെ അങ്ങനെ ഒരു പാട് നഷ്ടങ്ങള്‍...... ......! (എല്ലം നല്ലതിന് വേണ്ടി ആയിരികം എന്നു വിസ്വസികം)
കോളേജ് ലൈഫ് കഴിഞ്ഞു മാസങ്ങള്‍ കടന്നു പോയി..... ഒരു സായാനത്തില്‍ സകല ദെഅയിവന്ഗലെഉം  മനസ്സില്‍ ധാനിച്ചു "charge"ഇട്ടിരുന്ന എന്‍റെ മൊബൈല്‍ ഫോണെടുത്ത്  "Akil college" എന്നാ നമ്പര്‍ ടയില്‍ ചെയിതു രണ്ടു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക് ശേഷം എന്തു പറയണം എന്നു അറിയില്ല എങ്ങനെ തുടങ്ങണം എന്നു അറിയില്ല "ഇത് ഒരു മാതിരി പ്രണയം തോണിയ പെണ്ണിനോട് ഇഷ്ട്ടം തുരന് പറയാന്‍ പോകുന്നതിനെ കാലും ഉള്ള വീര്‍പ് മുട്ട് " അവസാനം ലാസ്റ്റ് റിംഗ് ശേഷം അവന്‍ ഫോണ ഏടുത്തു "Hello" പതിഞ്ഞ സൌണ്ടില്‍ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു
പരിഭവങ്ങളും പിനകങ്ങളും ഇല്ലാത്ത സൌണ്ടില്‍ അവന്‍ എന്നോട് ചോദിച്ചു "എന്താ ഡാ വിളിച്ചത് " മറുപടികള്‍ ഒന്നും പറയാന്‍ ഇല്ലാത്ത ഞാന്‍ പൊട്ടിചിരിച്ചു, കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞു വീണ്ടും എന്തു ഒക്കയോ പറഞ്ഞു എല്ലത്തിനു സിമ്പിള്‍ ആയ മറുപടി,
കോമഡി പറഞ്ഞാലും ചിരികില്ല,അതു കൊണ്ട് ഞാന്ന്‍ കോമഡി പറയില്ല....
നീണ്ട രണ്ടു വര്‍ഷത്തിനു ശേഷം അവന്‍ എന്നോട് സംസാരിച്ചു, തമാശ പറഞ്ഞു,, അടി ഉണ്ടാകി,
തമശ പറയാന്‍ മിടുകനായ അവന്‍ എന്നോട് എന്നും പാറുന്ന തമാശ ഉണ്ട് പണ കാരന്‍ ആയതു കൊണ്ട് ആണു അവന്‍ എന്നോട് കൂടു കൂടിയത് എന്നു..... ഇത് തമാശ ആകാന്‍ കാരണം എന്തു എന്നു വായികുന്നവര്ക് മനസിലാകില്ല അതു കൊണ്ട് തമാശയുടെ പൊരുളും ഞാന്‍ തന്നേയ് പറയാം ("ഞാന്‍ ഒരു പാവ പെട്ടവന്‍ ആണു ഒരു കൂടിസ്വരന്‍ അല്ല") ഇന്നും അവന്‍ ആ തമാശ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഇരിക്കുന്നു, അതു കേകാനും അല്ലതെഉമ് അവനെ ഞാന്‍ ഇന്നും വിളിച്ചു കൊണ്ട് ഇരിക്കുന്നു...രണ്ടു വര്ഷത്തിനു ശേഷം  ഞാന് വീണ്ടും  കണ്ടു. ... ഒരു കാപ്പി കടയിലെ മേശക്കിര് വശവുമിരുന്നു ഞാനും അവനും സംസാരിച്ചു...!
ആ കാപി കട ഇന്ന് ഇല്ല അടച്ചു പൂട്ടി.... ആ രണ്ടു കൂടുകാരും ഇന്നും ഉണ്ട് ....
ഇപ്പോഴും അടി കൂടാറുണ്ട്, പിനങ്ങറുണ്ട്,
ഇനി ചിലപ്പോള്‍ മിണ്ടാതിരിനേകം, അപോഴും ഞാന്‍ കാത്തിരിക്കും ചിലപ്പോള്‍ ഇനി പുതിയ വല്ല ഉപദേശം തരനായിരികം അവന്റെ ആ പിണക്കം...!!!

ഇത് ആണു ആ രണ്ടു കഥ പാത്രങ്ങള്‍ ,! വര്‍ഷങ്ങള്‍ക് ശേഷം ഉള്ള ഒരു കൂടി കാഴ്ച്ച...!!!

അവസാന വാക്

ഓരോ തവണ ബസ്സില്‍ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോഴും ഞാന്‍ വിചാരിക്കും, അടുത്തിരിക്കുന്ന ആളെ പരിചയപ്പെടണം യാത്രയുടെ മുഷിപ്പ്  മാറ്റാന്‍ ഇറങ്ങേണ്ട സ്ഥലമെത്ത്വോളം സംസാരിചിരിക്കണം, അങ്ങനെ യാത്രയില്‍ പരിചയപെടുന്ന ഒരുപാടു സുഹൃത്തുക്കള്‍ നാടിന്‍റെ നാനാ ഭാഗത്തുമുണ്ടാവണം എന്നൊക്കെ. എന്നാല്‍ ഒരിക്കല്‍ പോലും അതിനു    സാധിച്ചിട്ടില്ല.എന്തോ, തുടങ്ങി കിട്ടാനുള്ള ഒരു മടി കാരണം മൂന്നും നാലും മണിക്കൂര്‍ ദൈര്‍ഖ്യമുള്ള ബസ്‌ യാത്രയില്‍  തോളോട് തോല്‍ ഉരുമ്മി ഒരേ സീറ്റില്‍ ഇരുന്നിട്ടും അടുത്തിരിക്കുന്നവനോട്  ഒരക്ഷരം പോലും മിണ്ടാതെ ഒരു പുഞ്ചിരി പോലും കൊടുക്കാതെ ഇറങ്ങി പോന്നിട്ടുണ്ട്. ഒരു പക്ഷെ എന്‍റെ പോലെതന്നെ തൊട്ടടുത്തിരിക്കുന്ന ആള്‍ക്കും സംസാരം തുടങ്ങിക്കിട്ടാനുള്ള അതേ മടി ഉണ്ടായിരിക്കും അല്ലെങ്കില്‍ സംസാരിക്കാന്‍ വിഷയമോ കാരണമോ ഒന്നും ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടായിരിക്കും...!

ബസിലിരിക്കുമ്പോൾ സംസാരിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുമെങ്കിലും പക്ഷെ, എന്തോ വിമുഖത മനസ്സ് പ്രകടിപ്പിക്കും .. അതിനാൽ വെറുതെയിരുന്ന് പാട്ടും കേട്ട് യാത്ര തുടരും.. ട്രെയിനിൽ മറിച്ചാണ്.. ബസ്സിന്റെ പ്രശ്‌നമോ അതോ മനസ്സിന്റെ പ്രശ്നമോ ?

ഒരികല്‍  പാളയം സ്റ്റോപ്പില്‍  നിന്നും കയറി എന്‍റെ തൊട്ടടുത്ത്‌ വന്നിരുന്ന പയ്യന്‍ എന്നോട് ചോദിച്ചു നെടുമങ്ങാട്‌ ഇവിടന് ഏത്ര ദൂരം ഉണ്ട്, മറുപടി പറഞ്ഞ എന്നോട് അവന്‍ ഒരു താങ്ക്സ് പറഞ്ഞു .. പിന്നെ അവന്‍ ഓരോ കാരിയങ്ങള്‍ ആയിട് ചോദിച്ചു തുടങ്ങി എല്ലാത്തിനും എന്റെ മറുപടി ..

ഇനി എന്‍റെ അവസരമാണ്, ഞാന്‍ അവനെ കുറിച്ച് ചോദിച്ചു. എന്ത് ചെയ്യുന്നു വീടെവിടെയാണ് എന്നൊക്കെ. ., സാമൂഹിക, മനുഷ്യാവകാശ, പരിസ്ഥിതി പ്രവര്‍ത്തങ്ങളില്‍ താല്പര്യമുള്ള ആളാണ് എന്ന് മനസ്സിലായി  ഒരു പ്രൈവറ്റ്  കോള്ളജില്‍  ബി എ ഇന്ഗ്ലിഷിനു പഠിക്കുന്നു. ഒരു ഐ എ എസ് കാരന്‍ ആവണമെന്നാണ് ആഗ്രഹം. "കൂടംകുളം" സമരത്തില്‍ പങ്കെടുക്കാന്‍ അങ്ങോട്ട്‌ പോകണമെന്ന്  വിചാരിച്ചിരിക്കുകയാണ് .കാസര്‍കോട്ടെ എന്‍ഡോസള്‍ഫാന്‍ സമരത്തില്‍ പങ്കെടുക്കാനും പോയിരുന്നു. ഒരു സംഖടനയിലും  അന്ഗമല്ല അവന്‍. ഒറ്റയാള്‍ പോരാട്ടമാണ് എന്ന് മനസിലായി . പിന്നെയും  ഞങ്ങള്‍ ഒരുപാടു സംസാരിച്ചു  സിനിമയെ  കുറിച്ചും , നാട്ടില്‍ നടക്കുന്ന   സമരങ്ങളെ കുറിച്ചും ,കലാപങ്ങളെ കുറിച്ചും അതില്‍ ഇരകളക്കപ്പെടുന്നവരെ  കുറിച്ചും അങ്ങനെ അങ്ങനെ.അവനു ഇറങ്ങേണ്ട സ്റ്റോപ്പ്‌ കഴിഞ്ഞു പോയിരുന്നു....അപോഴെക്കും. സമയം രാത്രി ഏഴു മണി കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഞാന്‍ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തിയപ്പോള്‍ അവന്‍ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു , "സാരമില്ല ഇവിടെ നിന്നും വേറെ വണ്ടി കിട്ടും തിരിച്ചു  .ആ സ്റ്റോപ്പില്‍ അവന്‍ ഇറങ്ങി."

അപരിചിതനായ ആ  സഹയാത്രികന്‍ അവസാനം അയി എന്നോട് പറഞ്ഞു ഇനി ഏന് എങ്കിലും കാണാം...!

നിന്നോട് പറയാനുള്ളത്......

മടക്കയാത്ര ചൊല്ലുകയാണ്...

എനിക്കായ് പിറന്ന് മരിച്ച ദിനങ്ങളോടും,
തണല്‍ വീശി  നടന്നു തളര്‍ന്ന ഹൃദയങ്ങളോടും,
നടന്നകന്ന അന്യമായ  ജീവിത പാതകളോടും,
കുളിരേകാതെ പോയ ചാറ്റല്‍ മഴയോടും,

പേടിച്ചുണര്‍ത്തിയ മേഘനാദത്തോടും,
ഒഴുകി പരന്നു വരണ്ട് മരിച്ച നദികളോടും,
കാലം തെറ്റി വന്നെത്തിയ വര്‍ഷത്തോടും,

തൊട്ടുരുമ്മി ചുംബിച്ച് പൊടുന്നനെ
പിണങ്ങിപ്പോയ തിരമാലകളോടും,

ഇനി മടക്കയാത്ര ചൊല്ലുകയാണ്...

പറയാതെ കാത്തു വച്ച ഇത്തിരി വാക്കുകളും,
നല്‍കാതെ ഒളിപ്പിച്ച  പുഞ്ചിരിയും,
നിറം മങ്ങിയ വര്‍ണ്ണ സ്വപ്നങ്ങളും,
കൈക്കുമ്പിളില്‍ നിറച്ച്....

ഓര്‍മ്മകളുടെ നൈര്യന്തരത്തില്‍
കണ്ണീരുപ്പിന്റെ രുചി നിറച്ച്,
ഇനി യാത്ര ചൊല്ലുകയാണ്...
ഒരു മടക്കയാത്ര......